Martinique

Op 14 juni verlaten we st. Lucia en gaan we naar het voor ons laatste, oost Caribische eiland. Volgende keer bezoeken we de anderen.


Hoog aan de wind zeilen we naar het zuiden van Martinique. Wie zegt dat je altijd vanuit het noorden tegenwind heb moeten wij ongelijk geven, tot nu toe hebben we, naar het noorden toe veel tegenwind gehad.

Als we in Le Marin aankomen zien we schepen, heel veel schepen. Eerst die voor anker liggen en daarna nog een hele jachthaven vol. Voor ons wordt er nog net een plaatsje gecreëerd. We vinden het wel weer eens lekker om in de haven te liggen.

Het is hier totaal anders dan op alle voorgaande eilanden. Het is net of je terug in europa ben en met name in Frankrijk. Ook al hebben wij geen kennis van de Franse taal alles is toch heel herkenbaar. We halen weer stokbrood en alle andere franse levensmiddelen. Vooral van de sla geniet ik enorm. En dan die heerlijke grote supermarkten waar alles te koop is, maar wel wat duurder. Alles heeft zijn prijs.

Na de nodige huishoudelijke klussen huren we een auto en gaan we het eiland bekijken. Wat direct opvalt is dat hier veel agrarischer is dan we tot nu toe hebben gezien. Vele landerijen en grazende koeien.
We rijden eerst naar het zuiden waar we elke keer een doodlopende onverharde weg treffen, zo kun je heel lang rondrijden. Het zuiden is in tegenstelling van de rest van het eiland niet vulkanisch maar bestaat uit koraal sedimenten en is begroeid met struiken en cactussen en heeft standen en meertjes.

We moeten weer terug naar Le Marin om vandaar de weg naar de Atlantische kust te rijden. De wegen hier zijn prima en voorzien van strepen en we mogen weer rechts rijden.

Het centrale gedeelte is heuvelachtig, is prachtig groen en heeft uitgestrekte landerijen waar bananen, suikerriet en ananassen verbouwd worden.
Het suikerriet is weer voor de rum stokerijen waarvan je er een op de onderste foto ziet.

Maar we zijn deze keer op zoek naar een koloniale suiker plantage. Onder het plaatsje Les François moet het oude suiker landgoed Habitation Clement liggen.
Maar wat we ook rondslingeren, heuvel op, berg af, we kunnen het niet vinden.
Het enige wat we tegenkomen is een gloed nieuwe bananen plantage die we niet zoeken. Als we uiteindelijk uit dit oerwoud van weggetjes aan komen bij Fort de Frans , nadat we de weg gevraagd hadden aan iemand die wel Engels sprak, zien we de wegwijzer staan naar de plantage. We hebben genoeg gereden en gaan de stad in.

In 1813 kregen de fransen officieel recht op het eiland, maar pas in 1848 werd hier als laatste eiland de slavernij afgeschaft. Josephine de vrouw van Napoleon Bonaparte en geboren op Martinique, had in 1804 namelijk de slavernij weer ingesteld.
Fort de France werd pas de echte hoofdstad na de uitbarsting van de vulkaan Mont Pelée uitbarstte.

Fort Royal werd in 1681 in fort de France gebouwd ter verdediging tegen kapers op de kust. In dit fort zit nog steeds het militaire gezag.

Ga door naar de volgende pagina,
of ga terug naar de
vorige.