Cayman Brac

We liggen met een solo zeiler uit Canada hier aan een boei.
Rond het eiland zijn ongeveer 100 boeien neergelegd en het is de bedoeling dat je steeds wisselt van boei. Maar wij liggen hier prima.
We gaan de kant op, op zoek naar geld en een sim kaart voor het internet. Het eerste is snel gehaald maar voor een sim kaart moeten we verder weg. We krijgen een lift en worden gebracht naar iemand die ons weer verder brengt en zo gaat het de hele dag. Men brengt je waar je wezen moet.
Wat een aardige, gastvrije, Engels sprekende mensen.
In de lokale kroeg zijn we al snel stamgast. Men herkent je snel en je voelt je er thuis.

Je ligt hier niet echt in een beschutte baai maar op een open vlakte. Op een gegeven moment draait de wind en nemen de golven toe. We doen die nacht geen oog dicht. We liggen te stuiteren in ons bed en als je door de boot loopt moet je, je met beide handen vasthouden.
We gaan kijken hoe het aan de zuidkant van het eiland is. We slapen die nacht een stuk beter. De volgende dag wordt ook de Canadees opgeroepen om naar de andere kant van het eiland te gaan.

Als de wind weer draait liggen we ook aan de zuidkant te rollen. Er staan behoorlijk wat golven. We kunnen ook niet naar de kant want er staat een aardige branding waar je doorheen moet.

Misschien wordt het vanmiddag wat rustiger en kan ik dan nog wat snorkelen.

De bijboot ligt aan een lange lijn achter de boot heen en weer te trekken, maar hij blijft keurig op de golven liggen.
Ik ga binnen nog wat werken aan de website en skype ook nog even met Chris over een foto die hij mist, maar dan wil ik toch echt even te water.
Ik kom buiten en merk dat er wat vreemds is maar kan niet gelijk plaatsen wat er is, we liggen anders op de golven en dan zie ik het we zijn los van de boei en drijven weg.

De lijn is onder de boei afgebroken, als dat ’s nachts was gebeurt had je het dan ook zo snel geweten of gevoeld. Dus vervolgens ook maar de ankerwacht aanzetten als je aan een boei ligt.

Aan deze boei zit nog een hele lijn, die er ook nog vrij nieuw uitziet.
We melden de problemen aan Raymond, die meestal de marifoon uitluistert en die raad ons aan, aan de douane boei te gaan liggen. Dit is een ijzeren boei en zeker sterk genoeg. We gaan terug naar de noord kant van het eiland en maken vast aan die boei, hetgeen nog een hele klus is omdat hier geen lijn aan zit die je op kunt pikken en ook nog een heel klein gat heeft om je lijn doorheen te halen.
Uiteindelijk lukt het. We zitten met 3 lijnen vast. We durven zelfs de kant op te gaan.

’s Avonds is de wind afgenomen en als we net in slaap zijn gevallen worden we door een hels geluid wakker gemaakt. De stalen boei ligt tegen de romp te slaan.
We zijn zeker een uur bezig om de wirwar van lijnen uit de knoop te halen en ook nog de boei van de boot te houden. Als we eindelijk los zijn gaan we toch maar weer op zoek naar een plastic ton.

We hebben nog een paar rustige dagen op het eiland met wandelen en snorkelen in het prachtige helder blauwe water maar dan is het weer tijd om te vertrekken.
Om uit te klaren belt Raymond de douane op maar die vergeet ons. We wachten de hele dag vergeefs op hun komst maar niemand komt er. Uiteindelijk gaan we toch de kant op om boodschappen te doen. Als we terug komen is er nog niemand. Martin loopt naar het vliegveld toe. En dan gaat de tam, tam lopen en komt de douane opdagen. Maar het is wel buiten kantoor uren en dat kost mooi weer 70 dollar. Het zijn en blijven ambtenaren.

De volgende morgen bij het opkomen van de zon varen we weg. Er is geen wind en dus gaan we op de motor. Omdat we de tank niet te vol willen doen gaat er maar een tankje tegelijk in. Martin vult er een bij maar ontdekt dat de diesel niet goed en vervuild is. Hoeveel tanken zijn er vervuild en hoeveel van de 150 miles moeten we op de motor varen?
We gaan terug om nieuwe diesel te halen en de vervuilde in te leveren. De Canadees wil ons naar de kant varen want wij hebben een lege bijboot. Raymond brengt ons naar de diesel pomp en ik ga nog even een discussie aan met de douane over de betaalde 70 dollar. Maar aan het gouvernement betaald geld kan niet terug gegeven  worden en we moeten ook vandaag nog vertrekken want anders moeten we weer inklaren en het is die dag net een feestdag dus dan betaal je nog eens 70 dollar
Nee hoor we vertrekken zo snel mogelijk. Op naar Cuba!!!

Ga door naar de volgende pagina,
of ga terug naar de
vorige.