Engelse Zuidkust 1

Wij komen al jaren in Brighton, hebben zelfs de opening van de Marina mee gemaakt, maar Marga is hier nog nooit geweest. Dit is een goede rede om het centrum weer eens te bezoeken. We wandelen eerst in de buurt van de haven en ik wil haar het toeristische treintje laten zien dat langs het strand rijdt. Maar helaas het spoor is gedeeltelijk opgebroken en het perron gesloten.
De volgende dag rijden we met de bus naar de stad.

We stappen uit voor het Royal Pavilion en lopen via de tuinen naar de ingang aan de achterkant.
Het paleis werd gebouwd in opdracht van prins George van Wales.  Hij gebruikte het niet alleen om tot rust te komen, maar ook voor geheime afspraakjes met zijn maîtresse.
Oorspronkelijk was het gebouw een 
classicistisch landhuis. Eind 18e eeuw kwam het in het bezit van de prins die het vervolgens liet uitbreiden.
Het gebouw werd een mengelmoes van minarettenkoepels en pagodes. Het werd voor een groot deel in gietijzer uitgevoerd.
Koningin Victoria veel minder gecharmeerd van het paleis door gebrek aan privacy.
In 1850 kocht de stad Brighton het paleis voor £53.000 pond. Wel werd een groot deel van het interieur overgebracht naar Buckingham Palace en Windsor Castle.

Binnen is het weer opnieuw ingericht en in oude glorie hersteld. Helaas is er binnen minder licht dan ik me van vroeger kan herinneren. Waarschijnlijk ter bescherming van alle decoraties op muren en plafonds.

Op een steenworp afstand van het Royal Pavilion liggen de Lanes, het oudste gedeelte van Brighton. 400 jaar geleden was dit het hart van het oude vissersdorp is een ingewikkeld doolhof van kronkelende steegjes met een buitengewone mix van schilderachtige pubs, restaurants, kleine winkels waaronder vele antiek en juwelenwinkels.

We slenteren door de straatjes. Helaas zie ik minder leuke winkeltjes dan jaren geleden. Ook hier heeft de recessie toegeslagen, maar het is toch weer leuk om te zien.

We lopen  naar de boulevard, vlak bij de Lane is ook de pier.
Deze Victoriaanse pier is in de afgelopen eeuw regelmatig in verval geweest door gebrek aan onderhoud of brand. Sinds 1971 staat hij op de monumenten lijst.
We lopen de pier op, vroeger was het een rustige promenade. Maar tegenwoordig is het meer een attractiepark.
Ik heb er nog Engelse dametjes zien zitten, keurig aangekleed en met witte handschoentjes aan. Nu zie je uitgelaten jeugd.
We lopen over de boulevard terug naar de haven.

Dinsdag 20 juni gooien we om 9.30 uur los in Brighton op weg naar Dartmouth.
Het is nog steeds prachtig weer maar de wind laat het afweten. Na 1.5 uur kunnen we eindelijk zeilen.
Na 27 uur, waarvan 8 uur op de motor varen, komen we aan op de river  Dart.

We gaan naar de jachthaven en niet voor anker omdat we ook de benen willen strekken en geen zin hebben om de bijboot op te blazen.

De volgende dag mogen we verhalen naar een box. Die is helemaal achter in de haven en aan de kant, het is wel een ruime box maar tussen twee uitstekende schepen en ja hoor daar hebben we ons eerste krasje op de romp!

De volgende dag gaan we Dartmouth verkennen, voor ons is er in al die jaren weinig veranderd maar voor Marga is alles nieuw.

Het blijft een gezellig stadje waar we ons altijd weer verbazen over de prachtigste auto’s die hier rijden. Het geen weer laat zien waar het geld zit.

Met de veerboot varen we weer terug naar de overkant.

Ga door naar de volgende pagina,
of ga terug naar de
vorige.