Van Den Helder naar La Rochelle. 

Een vlakke zee en geen wind we motoren rustig door. Dat hebben we al vaker meegemaakt.

Bij Duinkerken gaat de zon weer net zo mooi onder als een paar dagen geleden bij Vlissingen. Nu wordt dat natuurlijk de eerste foto van de oversteek naar Engeland.

                               De volgende morgen naderen we Beachy Head Lichthouse. We zijn bijna in Brighton

In 1980 kwamen  we voor het eerst in de Marina van Brighton het jaar daarvoor was de opening. De invaart was nog niet verzand en alles glansde, zeker de grote hoeveelheid rvs die overal gebruikt was. Er was een grote binnenhaven die is nu  dichtgegooid en vol gezet met huizen.                            Veel voetsporen hebben we hier en in de stad liggen, maar de laatste jaren kwamen we de haven alleen maar in om diesel te tanken nu blijven we ook overnachten.

Om 15.00 u. komen we aan in Brighton. De dieseltank is leeg en eerst tanken want anders moeten we de Solent in. We zijn ook moe van het op de motor varen we gaan deze keer niet door, maar blijven slapen, morgen fris weer verder. We hebben alle tijd!                         De havenmeester komt ons vragen of er een schip langszij mag komen. Het blijken clubgenoten uit Enkhuizen te zijn, de Scandaglio met Han en Ineke en de Wide Vaart met Piet en Tjarda. Dat wordt weer even een gezellig samen zijn.                                                             De volgende morgen gaan zij terug naar Nederland.                               Als wij vertrekken schiet voor het eerst van ons leven de groot schootval uit de hand en moeten we terug naar de steiger, gelukkig heeft Martin hem snel te pakken. 

Als wij vertrekken schiet voor het eerst van ons leven de groot schootval uit de hand en moeten we terug naar de steiger, gelukkig heeft Mart hem snel te pakken.                          Om 11.30 uur zeilen we en dat zullen we bijna de hele tocht doen. Heerlijk, we hebben een bezeilbare koers, de highaspect-fok en de kotterfok weer op de rol en het grootzeil voluit en de windvaan houd ons op koers.

 

 

 

 

 

 

De volgende dag om 18.00 uur varen we de baai van  Plymouth in. De zon heeft ons aardig gekleurd en zelfs hier en daar verbrand het was een heerlijke tocht.

Er zijn heel veel jachthavens in Plymouth we gaan naar degene waarvan we denken dat die in de buurt van de winkel is. De volgende morgen gaan we op zoek naar de winkel die het reddingsvlot verkoopt. De zoektocht loopt uit op een fiasco. Het bedrijf dat het reddingsvlot zou verkopen vinden we wel maar er is niemand en het lijkt meer een kantoor dan een winkel.                                                                                       We gaan terug naar de boot en bellen de fabriek. Helaas de persoon die ons kan helpen is er niet maar belt morgen terug.                              De haven waar we nu liggen  vraagt 36 pond per nacht en dat vinden we veel geld om op een vlot te wachten, de reis begint pas.                    We gaan een stukje de River Yealm op. Daar is aan de stuurboord wal tegenover Plymouth de Mount Batten Marina met plaats genoeg.

We liggen nu bij een prachtig wandelgebied met uitzicht over de Bay voor Plymouth.

De volgende dag worden we terug gebeld door de fabrikant. De verkoper in Plymouth is met vakantie en het bedrijf dat groot leek heeft maar 1 personeelslid met een klein kantoortje en een postvak bij een receptie! We hebben nu contact met de fabriek en zij kunnen het vlot aan ons leveren als wij weten waar we het geleverd willen hebben. We spreken af dat wanneer we in Falmouth zijn we het adres doorgeven.      Hadden we dit geweten dan waren we The Solent ingegaan om het vlot op te halen.                                                                                                   We hebben het vlot gezien op de Metz, het viel ons op door de hoge randen. We hebben nog nooit een vlot gehad en deze moest goed zijn.  wel hopen we hem nooit nodig te hebben.

We zijn blij dat het is opgelost en maken een wandeling met een prachtige zon’s ondergang. Morgen gaan we door naar Falmouth.

Zo zullen we de komende jaren vaak lopen om boodschappen aan boord te brengen. We hebben fietsen aan boord, maar uitpakken………   Morgen naar de laatste haven van Engeland!

Van de River Yealm naar Falmouth wordt het weer veel motoren. Het is koud, vochtig en tegen wind en we hebben niet het idee dat we in het subtropische zuid Engeland zitten. We kruipen onder de kust nu we niet hoeven te kruisen en genieten van het uitzicht.

We gaan in de kleine haven liggen (1). Hier ligt vaak een internationaal gezelschap van mensen die de oceaan op willen, naast ons ligt een Nederlands schip dat net terugkomt uit Amerika.                                     We ontmoeten hier ook Ben Hoekendijk die al vele verre reizen heeft gemaakt. We genieten van zijn verhalen. Hij wil voor de laatste keer naar Spanje maar deze keer met een opstapper waar hij nu op ligt te wachten.                                                        Het is erg gezellig met al die verschillende mensen maar nog geen boot uit onze vertrekkers groep.

 

Bij de jachtclub Port Pendennis Marina, met de grote haven (2) maken we een afspraak om daar het reddingsvlot te laten bezorgen. Een paar dagen later is het vlot gearriveerd en met een winkelwagen halen we het op. We kunnen nu veilig vertrekken maar er zitten nog wat depressies tegen.                                                                        Wachten dus! In 3 dagen trekt de ene na de andere depressie over ons heen, met soms wel 32 knopen wind. Wij liggen goed beschut in de haven van Falmouth.                                                                              De opstapper van Ben Hoekendijk is gearriveerd en zij zijn vertrokken naar A Coruña. Later krijgen we te horen dat zij een slechte overtocht hebben gehad.                                                                                              Wij wachten toch nog maar even op wat beter weer.

Wij vermaken ons prima in het stadje, doen boodschappen, halen een pint in de pup en gaan uit eten.                                                                   Op 13 juni om 9.00 u vertrekken we, na eerst weer de tank te hebben volgegooid.                                                                                                           Halve wind varen we tussen de binnen komende schepen door..  Volgende haven Frankrijk.

Van Falmouth naar Morgat

We varen halve wind de haven uit en halen deze drie master in. Jammer dat hij geen zeil op heeft staan, dan maakt het nog meer indruk.       Ik kan het niet laten om oude gebouwen te fotograferen.

 

Zeilend tussen de grote scheepvaart krijgen we ook nog een mooi spektakel te zien, is het een oefening of een serieuze zaak.  Wat een behendigheid! Ik moet er niet aan denken daar te hangen en we zeggen allebei tegelijk “daar gaat Chris”. Onze vriend en webmaster, is ook een keer met een helikopter van boord  gehaald.

Na 3 uur zeilen op een zeer onrustige zee met hoge golven is het gedaan met de wind en moeten we het hebben van de Arabische wind, op de motor verder. Het grootzeil geeft nog wat steun maar prettig is anders. De hele dag blijft het zwaar bewolkt, maar als de zon onder gaat krijgen we de zon nog heel even te zien.

                                                                                                        Een Hel op zee.                                                                                                                 Oude vuurtorenwachters van La Jument, bij Ile D’Ouessant weten nog dat ze deze vuurtoren soms voelde bewegen door het geweld van de golven. Hun werkomstandigheden bepaalden hoe ze een vuurtoren noemden: Vuurtorens op het land heetten “de hemel”, op een eiland ‘het voorgeborchte’, maar vuurtorens in zee noemen ze ‘de hel’.                                                                                                                                               We kunnen het ons voorstellen.                                                                                                                                                                                             Deze wereldberoemde vuurtoren is over bekend, er zijn vele afbeeldingen van verkocht. Ook wij hebben er een hangen. 

Pas op het laatste moment zien we de invaart van de Bay of Douarnenez. Nog een uurtje en we kunnen weer aanleggen en uitrusten. De harde wind raast nog steeds over de golf van Biskaje. Na 3 uur zeilen en 26.4 uur motoren komen we aan in Douarnenez en gaan gelijk door naar het tankstation. Daarna naar het ponton waar voldoende plaats is.                                                                                                                Heerlijk we zijn weer in Frankrijk! Lekker eten en heerlijk stokbrood met camewatis (camembert) en heel veel drukte op het water met jeugd in kleine bootjes elke dag weer. 

Heb je wel eens een veld gezien met 68 dezelfde boten, dan moet je in Frankrijk komen. Aan de lopende band werden ze te water gelaten overal vandaan, ook uit Nederland voor de mini Fastnet race. Ze zijn allemaal druk omdat de regels veranderd zijn, ze mogen niet meer zonder AIS varen, die moet nog even ingebouwd worden.   Ze weten nog niet dat hen zwaar weer te wachten staat!  

 

Na 1 dag rust willen we weer verder. Het is zonnig met wolken en er staat een windkracht 5 dus met 2 reven en een stuk Genua moet het te doen zijn. Maar na een uur hebben we het wel gezien en wijken we uit naar Morgat aan de overkant van de baai.

Voor morgen voorspellen ze westzuidwest 7 tot 8 en die lijkt eerder te komen dan voorspelt. Hier blijven is ook niet erg, een leuk klein  plaatsje en een mooie omgeving om heerlijk te wandelen wat we nog niet eerder hier gedaan hebben. Tijdens het wandelen kwamen we gestapelde stenen tegen. Iemand verveelde zich blijkbaar en wilde  wel wat bouwen.                                                                                                      Wel hebben we in deze baai verschillende duiken gemaakt. Eerst samen maar toen we weinig interessants zagen zijn we met de duikclub gegaan. We moesten ook lucht hebben maar wij hadden geen goede fles keuring voor Frankrijk. Toen we vertelde dat we met hen wilde duiken werden de flessen wel gevuld.

 

Na 3 dagen met 2 stormen, waarbij er in de haven 36 knopen wind werd gemeten, kunnen we op 19 juni weer verder. De zee is redelijk maar de wind is wel tegen                        Maar morgen stormt het weer en we hebben het hier wel gezien vanaf hier wordt alles nieuw voor ons. We varen op de motor tot Raz de Sein. Hier kan de motor uit en de zeilen op. Met het uitrollen van het voorzeil kwam ook de regen.

De zee op wordt het zicht steeds slechter maar richting de kust zie je heel voorzichtig een versluierd zonnen straaltje. Hier zagen we nog even de kust maar al snel zagen we weinig meer en dat bleef zo tot we Benodet binnen liepen. Wat heerlijk toch om met de moderne navigatie middelen te varen. 

  Toen we hier aan kwamen varen zagen we niet zo veel van de ingang van de rivier. Nu een terug blik naar zee voor een sfeervol plaatje van de monding van de rivier L’Odet. Het is altijd weer leuk om op een nieuwe plek aan te komen er is dan weer zoveel te zien.

Het is even zoeken op maandag morgen als veel winkels gesloten zijn, maar als je dan een bakker vind is het ook wel een hele mooie bakkerij. Waar vindt je dat nog, zo vers uit de hout oven, en lekker!

Er lopen vele paden door en om het stadje. Voor de grote super markt moeten we een prachtig pad aflopen langs een zij riviertje en in dat riviertje hebben ze ook wat oude houten schepen achter gelaten. De wrakken zijn zo lek als een mandje dus drijven doen ze niet meer.                                                                             Er worden natuurlijk schelp dieren gezocht bij laag water, het blijven fransen.                                                     De hele omgeving is hier prachtig.                                      Door al dat wandelen begint Martin spierpijn te ontwikkelen.

Bezoek Quimper.

Op 22 juni maken we met de bus een uitstapje naar Quimper. De bus doet 50 minuten over 15 kilometer maar het is een mooie tocht. Quimper ligt stroom  opwaarts aan de rivier. Het is een mooie stad met veel vakwerk huizen, smalle straatjes en een kathedraal.

Vele zijriviertjes stromen door de stad en komen uit in de rivier L’Odet. Nu begrijpen we waarom het zo hart stroomt bij de boot, al dat water moet ergens langs. Je moet dan ook het goede moment uitkiezen om weg te gaan.

 

 

De zon valt van de einder, onderstreept                            de vaart waarmee de            elementen draaien.

 

Terug in de haven genieten we weer eens van de zon die we al een tijdje gemist hebben. Wij kunnen onder de brug door de rivier op. Dat doen we niet, we gaan door.

De haven van Benodet is ondertussen volgelopen met klassieke zeil schepen, er zijn prachtige bij, sommige als replica maar de aller mooiste is de eerste Pen Duick die hier ook ligt. We hebben de Pen Duick 2 en 4 deze reis al een paar keer gezien. Ze zijn hier voor een race maar daar willen we niet op wachten wij vertrekken naar Concarneau. Frankrijk is niet alleen een belevenis op het land maar ook op het water.       Boven land ziet de lucht er dreigend uit maar op zee wordt de lucht steeds blauwer.

De invaart van Concarneau gaat zigzaggend om rotsen heen. Zowel boven als onderwater. Het lijkt me geen invaart voor dichte mist, maar op de gps gaat het prima. 

Er moet een geleide baken zijn maar we kunnen hem niet vinden. We scharrelen langs de ondiepte. Onze webmaster weet het geleidelicht te vinden op Google Earth zodat we er met de uitvaart gebruik van kunnen maken.

 

 

 

 

 

We vinden een mooi plekje aan de eerste stijger met uitzicht op zee.